ik ben verhuisd, als je mijn blogjes wilt blijven lezen mail mij dan even of laat hier een berichtje achter dan stuur ik je de link!

Palliatieve zorg heeft altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad, hoeveel keer heb ik inmiddels zorg verleend aan mensen die op korte termijn zouden overlijden? Ik heb geen idee, velen zijn weggezakt in mijn geheugen om zo af en toe weer boven te komen drijven. Het is een bijzonder onderdeel van zorg, compleet gericht op de behoeften van je zorg vrager en hoewel ik voor iedereen hard probeer te lopen, loop ik voor palliatieve zorgvragers nog net even een stapje harder. Je ontmoet mensen toch in een bijzondere fase van hun leven en de zorg aan palliatieve zorgvragers geeft veel voldoening, het zijn kleine dingen die je nog kunt doen maar die voor de zorgvrager soms zo belangrijk zijn. In de zorg aan huis kom ik het de laatste tijd ook veel tegen terminaal zieke mensen. Sommigen gaan op een zeker moment naar een palliatieve unit in een zorginstelling, sommigen blijven thuis. Met iedereen bouw je op een bepaalde band op, maar met iedereen weer anders. Sommige situaties laat je los als je niet aan het werk bent, anderen niet. Zo kwamen we de laatste tijd bij een echtpaar waarvan de vrouw halfzijdig verlamd was door een ongeneeslijke hersentumor. Langzaam ging zij achteruit en de zorg werd door 2 mensen verleend omdat mevrouw met een tillift van stoel naar postoel en dan naar bed werd verplaatst. Er was een ruime indicatie tijd en naast de zorg voor mevrouw konden we hierdoor ook een stukje aandacht geven aan meneer die het begrijpelijk moeillijk had met de situatie. De laatste week ging mevrouw achteruit en kreeg zij al medicatie die haar min of meer in slaap hielden. Zaterdagmiddag kwam ik er tijdens mijn dienst en vroeg ik gezien de achteruitgang voorzichtig aan meneer of hij al had nagedacht over wat mevrouw aan zou moeten wanneer zij zou komen te overlijden. Samen met een van de 3 dochters zocht hij kleding uit en meneer informeerde ook naar wat er allemaal ging gebeuren als mevrouw was overleden ik legde het verhaal uit van chp, arts om die komt schouwen , begravenisondernemer etc etc.. goh zei meneer en de laatste zorg doen jullie dat? Ik had van mijn collega begrepen dat dat een enkele keer weleens voorkwam dat dit door de zorg aan huis gedaan werd maar dit dan vaak op verzoek van de zorgvrager/familie was. De meeste mensen worden tegenwoordig namelijk verzorgd na hun overlijden door de begravenisondernemer of als zij in een instelling overlijden door een speciaal ingehuurd bedrijf. Meneer gaf aan dat hij het prettig zou vinden als zijn vrouw door mij en nog een collega de laatste zorg zou krijgen, ik kon hier geen direct antwoord op geven omdat ik ook niet wist hoe dit werkte binnen de organisatie. Je moest op een zeker moment toch ook buiten werk tijd misschien wel komen en je privenummer geven voor het geval dat. Ik rekte wat tijd door aan te geven dat hoewel ik me gevleid voelde ik nl niet altijd aan het werk was. Eenmaal terug op kantoor belde ik mijn collega, zij had de vraag ook gehad en wij wisten beide ons antwoord maar nu nog de organisatie. Onze teamleidster kun je dag&nacht bellen dus dat deden wij ook, we legden het aan haar voor. Mits wij het niet erg vonden om bij nacht&ontij gebeld te worden hiervoor en ons prive nr te geven gaf zij groen licht. Dat was hobbel1, hobbel 2 was de eerst verantwoordelijke van deze mevrouw. Deze gaf ook groen licht en zag het als een mooie afsluiting van de zorg die mevrouw van ons kreeg. Zo gezegd zo gedaan, zondagmorgen ging de telefoon. De middelste dochter melde op zachte, rustige toon dat haar moeder die ochtend om half 7 was overleden. De arts was geweest om te schouwen, de begravenisondernemer op de hoogte dat wij de laatste zorg zouden geven. Ik belde mijn collega uit haar bed, lichtte de collega's van de dagploeg in dat zij niet meer naar mevrouw toe hoefde en zo'n 3 kwartier later waren wij er. Wij zagen er natuurlijk erg fris en fruitig uit en na onze uitingen van medeleven informeerde de familie vooral of wij al aan onze inwendige mens hadden gedacht. Hadden de dames al ontbeten want ze wilde niet hebben dat wij op een lege maag ook maar iets gingen doen. Het ontroerde me toch wel een soort, ze hebben net hun echtgenote/moeder verloren en het enige waar ze zich druk om maaktte was of wij wel ontbeten hadden en dat nu op zondagmorgen onze gezinnen het zonder ons moesten stellen. Met hulp van 1 van de dochters werd mevrouw verzorgd en lag zij zoals men dat noemt er een goed uur later mooi bij. Zelfs de begravenisondernemer complimenteerde ons dat wij dat mooi gedaan hadden. Ondertussen waren er ook nog 2 schoonzoons binnen gekomen en ook wij zijn natuurlijk niet van steen dus toen er menig traan gelaten werd pinkte wij er ook een weg want het verdriet ontroerde ons ook. Na afscheid van mevrouw en de familie genomen te hebben stonden wij buiten, de auto's reden, de zon scheen, mijn collega ging de verjaardagen van haar kinderen vieren en ik ging op kraamvisite. Het leven gaat door….. en zo hoort het ook.

Langzaam wordt het weer licht en lijkt de nevel op te trekken.  Hoelang deze nevel om mij gehangen heeft? Ik weet het niet. Ik heb verschillende oplossingen gezocht om deze nevel weg te krijgen, een opleiding, andere baan etc maar nee hij verdween niet al had ik het bij tijden te druk om er bij stil te staan. Maar toen kreeg ik weer tijd om er bij stil te staan en ik kon mijn vinger er niet opleggen. Het was niet zoals een aantal jaar geleden dat ik de hele ochtend liep te huilen om tegen de middag weer een beetje bij de mensen te komen. Het was een gevoel wat ik niet kon uitleggen, naar mijn menstruatie toe werd het erger en kreeg ook mijn omgeving er last van . Ik kon mezelf wel achter het behang plakken en de geduld teller stond op ongeveer -5. Jij bent altijd alleen maar boos verweet mijn dochter me soms. Ja en vooral op mezelf. Want waarom kon ik nergens van genieten, waarom kon ik niet blij zijn met dingen? Ik had alles waar ik van gedroomd had, een leuke man, kinderen, leuke baan, een mooi huis, een hond en toch ondanks dat ik alles had was ik niet gelukkig. Ik vond mezelf niet leuk ( en dat vind ik soms nog) en ik was er van overtuigd dat andere mensen mij ook niet leuk vonden. Nu zullen die er ongetwijfeld zijn en in sommige gevallen is dat geheel wederzijds maar ik wil mijn leven daardoor niet laten bepalen.  Na een fijne bui werd mij door een vriendin per twitter vriendelijk doch dringend verzocht om iets uit de homeopatie te gaan proberen wat de boel een beetje afvlakte , ik had zelf al zitten denken om naar de huisarts te gaan ( doet u mij maar een rondje prozac ofzo) maar besloot dit te proberen. Ik ben naar de drogist gegaan en kwam thuis met een potje sint janskruid. Bij lusteloos en prikkelbaar gevoel, nou dat was op mij van toepassing metname het laatste. Ik ben het gaan gebruiken en na een week of 2 begon ik zelf ook te merken dat ik minder vaak over de rooie ging, ik mezelf beter onder de duim had en tot 10 kon tellen ipv te ontploffen.  Het is alsof ik langzaam uit een soort nevelige toestand wakker word en ik betrap mezelf er op dat ik weer ga genieten van dingen.  Ik was altijd vrij sceptisch tegenover homeopatie en voedingssuplementen maar inmiddels slik ik per dag meer pillen dan manlief.  Naast de st janskruid gebruik ik een multivitamine, glucosamine ( mijn gewrichten kunnen wel iets extra's gebruiken met het hardlopen) en omdat ik niet van vis hou slik ik ook nog braaf visoliecapsules voor de broodnodige omega 3 vetten. Of het allemaal tussen mn oren zit of dat het st janskruid werkelijk helpt? Tja ieder zn mening maar ik heb inmiddels aardig wat artikelen gelezen die het effect ervan bij een lichte/matige depressie e.d. onderschrijven.  O en voor u nu  allemaal naar de kruidvat rent om st janskruid te halen, dames aan de pil even aandacht want het kan de werking van de pil beinvloeden!

"mam kun je mn ***bot even in elkaar zetten ?"  " je wattes knul ?"  "mn autobot mam"! Oh je transformer…na 5 minuten proberen gaf ik het op. Sorry kerel maar dit is toch echt mee iets voor papa. Of ik vroeger niet net als papa met transformers gespeeld heb, nee kerel mama speelde niet met transformers. Waarmee ik dan wel speelde…nou met barbie's, my little pony, lego, playmobil en ik speelde vooral veel buiten. Niet met de wii mam? nee schat die hadden we vroeger nog niet, een ds dan ? nee dat heette toen een gameboy en die had mama ook niet. Ik kan met duplo en autootjes wel uit de voeten maar transformers is niet mijn kopje thee om het zo te zeggen. Een treinbaan in elkaar zetten, zelfs met tekening volledig kansloos. Qua speelgoed ben ik meer een meisjes mama, dat brengt me op het volgende. Maandag sprak ik de buurvrouw, of ik de spullen die ik een jaar of 15 geleden daar bracht misschien terug wilde?  Ik begreep niet wat ze bedoelde , maar ik moest dochterlief maar even langssturen. Afijn na een kwartiertje ofwat stond dochterlief met buurmeisje ( mijn oude oppaskindje, nu onze oppas) voor deur en ze droeger letterlijk een deel van mijn jeugd naar binnen. In een grote krat kwamen mijn eigen barbiespulletjes weer terug, de beautysalon, het barbiebed, de kleertjes, de schoentjes noem het maar op en inmiddels uitgebreid met de barbiespulletjes van de buurmeiden.  Dochterlief was er zielsgelukkig mee, met barbiespulletjes die zeker 20 jaar oud zijn. Toevallig had ik het er eerder in de week nog met mijn schoonzusje over dat ze nu ineens gek is op barbies en hoe wij daar vroeger ook uren mee hadden gespeeld.  Sommige dingen blijven en barbie blijft dat is duidelijk.

Dr word hier niet veel geschreven momenteel, dat zal niemand ontgaan zijn. Of misschien ook niet want ik heb werkelijk geen idee hoeveel bezoekers dit logje trekt. En eerlijk gezegd kan me dat ook niet zoveel schelen. Er is niet zoveel te melden. De kerstvakantie was betrekkelijk rustig, op een lekkage door een dichtgevroren regenpijp na. Dochterlief had in de meivakantie met oma meegemogen naar Egypte, dochterlief zag dit in eerste instantie helemaal zitten, in tweedeinstantie (nadat ik had verteld dat dit 2 weken was en ik haar niet even kon komen halen als ze naar huis wilde) niet. Een klein meisje van 8 is nog te jong in mijn ogen om zo'n lange periode bij haar papa&mama vandaan te zijn, iets waarover schoonmoeder en ik het niet eens zijn. Op beschaafde wijze kwamen wij dan ook samen tot de conclusie dat wij erg anders denken over opvoeden. Dat gebeurt nu eenmaal, je kan het niet altijd eens zijn.  Ondertussen had mijn gemoedstoestand weer een donkere stand aangenomen, een vriendin van mij drong er vriendelijk toch dringend op aan dat ik misschien eens iets homeopatisch moest gaan proberen om te kijken of ik me dan wat lekkerder ging voelen. We zijn inmiddels 2 wkn verder, ik gebruik het braaf en ik heb voorzichtig de indruk dat het lichter wordt en mijn gemoedstoestand iets gelijkmatiger en vriendelijker. Ik zal het woord depressie niet in de mond nemen, ik ben tenslotte geen arts maar ik neig naar een gemoedstoestand die niet altijd even fijn is voor mijn omgeving. Ik vind mezelf dan niet leuk, ik ben er van overtuigd dat mijn omgeving mij niet leuk vind, derden  mij niet leuk vinden en ik aardig bezig ben om de jeugd van mijn kinderen te vergallen. Dat het allemaal zo zwart/wit niet is weet ik ook wel en dat er gelukkig een select gezelschap is van mensen die mij aardig vinden weet ik. Ik hoef ook geen grote hordes vriendinnen, ik ben namelijk niet zo heel attent qua telefoontjes en kaartjes dus ik vergeet nog wel eens wat.  Ik hoef geen druk sociaal leven, ik hou van rust en overzicht in mijn leven daar gedei ik het beste bij. Ik wens iedereen dus een 2011 zoals hij/zij dat wenst, ik wens mijzelf  een rustig en overzichtelijk 2011.

De kerst staat voor de deur en zo stond uw schrijfster gisteren op naaldhakken de kerstboom te versieren. Voor diegenen die mij ook persoonlijk kennen, nee u hoeft niet 112 te gaan bellen en nee er is geen enkel gezinslid gewurgd met het snoer met lichtjes. De afgelopen jaren liet ik het versieren van de boom over aan man en dochterlief. Manlief liet dit jaar echter weten dat hij dit een rotkarwei vindt en dat ik dit dus mocht doen. Vorig jaar zag die arme boom er werkelijk niet uit ( een chaos van niet bij elkaar passende dingen) dus besloot ik dit jaar dat ik de boom ALLEEN zou versieren. Ik moet er tot 31 december naar kijken en die bonte kakafonie van ballen, vlinders, lampjes, pluche beestjes etc was ik zat. Ik kocht gouden en bruine plasticballen, ik ben nl nogal onhandig en dr valt nog weleens een bal uit mn handen en ik kwam ouderwetse lampjes tegen met knijpertjes dus die mochten ook mee. En zo staattie hier nu in goud en bruin met witte lampjes. Hier en daar een bewegend huisje in de kamer lichtjes, lichtjes boven de deur en wat beestjes in de lamp. Om nog even terug te komen op de naaldhakken, ik wil met kerst een jurkje aan en ik had daar geen smashing pumps meer bij. Ik heb mij dus laten verleiden tot een paar hoge hakken ( geef toe in elke vrouw zit een hoge hakken fetisjitst) en die ben ik aan het inlopen zodat ik daar met kerst heel beeldig op kan lopen.  Foto's van de kamer gaan nog volgen , foto's van mij in het jurkje en de hoge hakken zal ik u niet aan doen.

Ik ben niet zo politiekbewust, ik ga met uitzondering van het europeesparlement waar ik echt niets van weet netjes naar de stembus. Toen de pvv een grote overwinning behaalde bij de verkiezingen keken mijn man en ik elkaar al aan, als dat maar geen lpf toestanden worden. En jawel hoor de ene beerput na de andere gaat open en de pers spit natuurlijk ijverig door maarja daar zijn ze dan journalist voor. Gisteravond was ik tijdens het late journaal aan het werk bij een bejaarde man. "Het is toch te gek voor woorden zo zei hij, als je een baan als schoonmaker wil dan moet je een bewijs van goed gedrag kunnen overleggen maar in de tweede kamer komt iedereen" . Zou dat waar zijn? ik vind toch eigenlijk als je een voorbeeldfunctie hebt zoals een lid van de tweedekamer toch is in mijn ogen, je toch op zn minst een bewijs van goed gedrag moet kunnen overleggen. Als ik de geruchten mag geloven wordt er ook heerlijk op los gefantaseerd op het C.V., dat zou ik eens moeten doen naast mijn mdgo-vp opleiding nog even een hbo-v diploma fantaseren. Als ik al aangenomen zou worden dan zou ik natuurlijk keihard door de mand vallen want managementkennis  en enkele specifieke verpleegtechnische handelingen van een verpleegkundige beheers ik nu eenmaal niet. Maar als je kamerlid bent mag je kennelijk even verzinnen dat je directeur van een basisschool bent geweest. Ik vrees dat als het zo door gaat dat we eerder van over 4 jaar naar de stembus mogen. Hoe lang is het eigenlijk geleden dat een kabinet gewoon zn termijn uitgezeten heeft? Ik geloof paars 1 en paars 2 voor het laatst? Nog even en politiek wordt cabaret, handig want nu de prijzen voor de kaartjes omhoog gaan kunnen een hoop mensen dat ook niet meer betalen.

Ik ben gek op lezen, als kind heb de hele bibliotheek stuk gelezen en een hoop boeken meer dan 1 keer. Vooral de boeken van Thea Beckman, Jan Terlouw etc waren favoriet. Oorlogswinter en Gevangenis met een open deur staan nog steeds in de boekenkast. Naast boeken was ik ook dol op strips, Jan, Jans en de kinderen, Asterix, Suske&Wiske en ?Douwe Dabbert. Manlief liet mij kennismaken met het genre fantasy en ik heb alle boeken van Robin Hobb en J.K. Rowling dan ook verslonden. Een echt literair lezer ben ik nooit geworden en van de grote 3 ( ik dacht trouwens dat men daar altijd Wim Kan, Wim Sonneveld en Toon Hermans mee bedoelde) heb ik alleen een boek van Harry Mullisch gelezen. Mijn toenmalige danspartner vertelde over een boek dat hij verplicht moest lezen voor zijn boekenlijst van het gymnasium. De titel vond ik facinerend, de ontdekking van de hemel.  Ik vertelde hem dat ik dit beslist eens zou lenen bij de bibliotheek want de titel sprak mij erg aan, enigzins geamuseerd wees hij mij er op dat dit misschien iets te hoog gegrepen zou zijn voor mij. Nu ben ik zeker geen gymasium leerling maar ik kan wel lezen en ik vroeg het dan ook maar meteen voor kerst. In eerste instantie was er geen doorkomen aan dat boek, ik had destijds ook al zo'n moeite met de aanslag ( dus 2 mullisch boeken gelezen ). Maar op een mooie zomerdag ben ik er voor gaan zitten en las ik het boek in een adem uit. Het begint met een dialoog tussen 2 engelen waarin ze eigenlijk uit de doeken doen hoe de mensheid is geschapen en hoe zij aangestuurd wordt zonder dat zij dat zelf weten. Sindsdien heb ik het boek vaak over gelezen en ik blijf het een prachtig boek vinden. De film vond ik niks aan, maar daar heb ik vaker last van als ik het boek van de film al ken.

Momenteel ben ik opnieuw begonnen in "de boeken van de zieners" van Robin Hobb. En op mijn wensenlijstje voor kerst gaat Van Nul tot Nu…. de vaderlandse geschiedenis verteld in een stripverhaal! Mijn broer had de boeken vroeger en volgens mij hebben ze ook in de Donald Duck gestaan, prachtig getekend door dezelfde persoon die Douwe Dabbert getekend heeft.  Zo nu uitgelogd, even een boek erbij pakken!

ben ik eigenlijk ook nog steeds een sesamstraatfan… en dit is mijn favoriete sesamstraatliedje;wat is jouw favoriete sesamstraatliedje?

Afgelopen maandag was het 10 jaar geleden dat mijn vader overleed, 1/3 van mijn leven ben ik dus nu al vaderloos. De afgelopen tien jaar heb ik daar de nodige boze en verdrietige buien om gehad. Maandag had ik daar nou eens geen zin in, ja ik mis hem nog steeds en ja het is nog steeds ongeloofelijk Kwalitatief Uitermate Teleurstellend dat hij zn kleinkinderen nooit heeft mogen leren kennen en zij hem niet. Opa Dirk of Dick want dat was zijn roepnaam, klinkt geweldig al zeg ik het zelf.
Hij was voor ons als vader geen makkelijke man maar naarmate wij uit de puberteit drupte kwam hij als vader steeds beter uit de verf. Ergens was hij stiekum volgens mij nog een beetje kind want als ik naar de bibliotheek geweest was dan lagen mijn boeken standaard op zijn nachtkastje, sesamstraat werd met 1 kind het huis uit en 1 bijna uitgepuberde dochter nog steeds gekeken en ook samson&gert konden hem doen schateren. Dus paps….. deze is postuum voor jou!